تاریخچه بستنی در جهانبستنی نوع تحول یافته نوشیدنی ها و دسرهای یخ زده است. همچنین بستنی می تواند شامل دیگر انواع لبنیات مثل خامه باشد که به همراه مواد شیرین کننده و طعم دهنده تهیه می شود.
بر اساس شواهد تاریخی اسکندر مقدونی در قرن چهارم قبل از میلاد، به نوشیدنی های یخی علاقه فراوانی داشته و در مدارک دیگر نیز دیده شده که در سال 62 قبل از میلاد، نرون، امپراتور روم افرادی را به کوهستانهای آپنین می فرستاد تا برایش یخ و برف بیاورند، سپس آن را با شربت، پوره میوه یا عسل مخلوط کرده و می خورده است.
در امپراتوری ایران، مردم افشره آب انگور را روی مقداری برف در کاسه ای می ریختند و آن را به عنوان دسر، مخصوصا هنگام گرمی هوا صرف می کرده اند. برف یا از زیرزمین های سردی به نام یخچال، یا از برف باقیمانده روی کوه های اطراف پایتخت تابستانه، هگمتانه، برداشت می شده است.
نخستین کارخانه صنعتی بستنی سازی جهان در سال 1851در مریلند، کار خود را آغاز کرد. نخستین مغازه بستنی فروشی در آمریکا در سال 1776 در نیویورک شروع به کار کرد. مهاجران آمریکایی اولین کسانی بودند که اصطلاح ice cream را به کار بردند.
اصطلاحی که در ابتدا iced cream بود و بعدها بصورت ice cream کوتاه شد. هم چنین Burt Baskin و Irvine "Irv" Robbins دو برادر خوانده بودند، که برای اولین بار در کالیفرنیای آمریکا فروشگاه های Baskin-Robbins را راه اندازی کردند.
بستنی دارای تنوع های گوناگونی است. مانند بستنی های سنتی، بستنی های ایتالیایی یا میوه ای، میلک شیک ها و بستنی های یخی.
قدمت دسرهای یخی در چین به 4 هزار سال قبل می رسد. یک نوع از این دسرها با قرار دادن سنگ نمک و برف در جداره های ظروف حاوی شربت تهیه می شد (نمک باعث می شود دمای یخ زدن آب به زیر صفر برسد) و نوع دیگری با قرار دادن شیر، برنج کاملا پخته به همراه ادویه در داخل برف تهیه می شد.
بستنی یخی هم با آب میوه، عسل و ادویه درست می شد. این دسرهای یخی از مسیرهای تجاری وارد ایران هم شدند. همچنین حدود 4 هزار سال پیش در ایران دسر یخی فالوده با استفاده از یخ، گلاب، آرد برنج رشته ای و زعفران و طعم دهنده های دیگر ساخته می شد.
نوعی بستنی با نام بستنی سنتی یا ایرانی در ایران رواج دارد که دارای طعم زعفران و رنگ زرد می باشد. این بستنی همراه با خلال پسته و تکه های بزرگ خامه است و طرفداران زیادی دارد.
اکبر مشتی یکی از اولین کسانی بوده که در ایران بستنی فروشی داشته است. بستنی اکبر مشتی با نوع خارجی آن بسیار متفاوت بود. ایرانی ها استفاده از گلاب و زعفران را بر ثابت کننده ها ترجیح می دادند.
پیش از این بستنی های سه رنگ در بسیاری از شهرها رواج داشت که رنگ زرد آن زعفرانی، سفید آن وانیلی و رنگ قهوه ای دارچینی بود که توسط استاد بستنی ساز این سه رنگ به هم چسبیده و در ظروف یک بار مصرف فروخته می شدند.
منبع : همشهری انلاین
علاقه مندی ها (Bookmarks)