ریپورتر
1st June 2009, 07:26 PM
کارخانه ها در آينده چگونه خواهند بود؟
حكايتي با مزه به اين صورت است:«در آينده کارخانه ها توسط يک نگهبان و يک سگ اداره خواهند شد ، نگهبان براى جلوگيري از مزاحمين و سگ براى گاز گرفتن نگهبان، در صورت آنكه وي به چيزي دست بزند.»
اين تصوير از کارخانه ها در ابتدا در دهه ۱۹۶۰ زمانى ظاهر گشت که اولين بازوى رباتيكي اختراع شد. اما اين قضيه که ماشين ها بخواهند کارخانه ها را تصرف کنند هرگز کاملا اتفاق نيفتاد. واقعيت اين است که انسان ها هنوز به شدت گرفتار کنترل کردن و مراقبت از عمليات صنعتى هستند ، اما نقش ما طى سپري شدن دهه هاى گذشته تغيير کرده است. به جاى آنکه مواد و قطعات را از نقطه ي A به نقطه ي B جا به جا کنيم ، امروزه ايده ها را جا به جا مى کنيم.
در بخش ويژه ي نشست اخير گروه مصرف كننده گان Honeywell ( سازنده بزرگ تجهيزات کامپيوترى) كه در اواسط جون 2008 برگزار گرديد، در مورد تغيير نقش کارگرها مباحثي مطرح شد. در اين جلسه كه به نام «عملکرد صنايع در آينده» نام گزاري شده بود، شركت كننده گان در مورد روش هاي به وجود آمده و همچنين موانع موجود براي حركت به سوي شرايط آينده بحث كردند.
مهارت هاى متفاوت :
نقش جديد اپراتورها در واحد صنعتي نياز به مهارت متفاوت نسبت به گذشته دارد. يکى از شرکت کنندگان در نشست اين گونه مى گفت: « تصميمات درباره ى چگونگى اداره کردن صنايع، همچنان توسط انسان ها گرفته خواهد شد. اما اين اپراتورهاى جديد نياز دارند که در سطوح بالاتر تصميم گيرى کنند زيرا که تصميمات در سطوح پائين، توسط اتوماسيون به عهده گرفته مى شود.»
از ديدگاه مردمى، توليد کننده ها مي بايست سازماندهى شده عمل کنند، نياز ها را آموزش دهند، بايد نترس و اهل ريسک باشند و از شک و ابهام دورى کنند.
از ديدگاه تجارى، سازنده ها نياز دارند که هزينه هاي مراحل پروژه را بررسي و فوايد عينى آن را تعيين کنند. در صنايع متمرکز بزرگ-كه در آنها هزينه ي مواد خام و دارائي ها، بالا و البته ثابت مي باشد- كمپاني ها نياز دارند جايي را پيدا كنندکه فعاليت در آنجا مى تواند تاثير گذار باشد، مانند مديريت نگهداري و يا دارائي ها. و مديران صنايع،كه به طور سنتي کسانى هستند که نگاهشان به سيستم هاى کنترلى مانند آن است که سيستمي را نسب كنند و تا 20 سال به جز براي تعميرات كلي به آنها حتي دست نزنند، ديدگاه خود را بايد عوض كرده و به سيستم هاي اتوماسيوني چون ابزاري نگاه كنند كه بايد همواره به روز شوند.
و در آخر از ديدگاه تکنولوژيك، با اين تکنولوژى هاى بسيار جديد و در دسترس ، توليد کننده ها نياز دارند که مواد مصرفى و توليدى خود را بر اساس معيارهاى خاصى طبقه بندى کنند و اين که هر کدام به چه اندازه مى تواند در بازار فروش با ارزش باشد. شرکت کننده ها در مورد نسب مقدار زياد تکنولوژى هاى ناقص در واحد هاي صنعتي ، صحبت كردند. يكي از شركت كننده ها در نشست معتقد بود: «در صورت عدم استفاده از تكنولوژي هاي جديد، به طور ميانگين سيستم هاي نصب شده تنها۴۰% كارائي لازم را دارند.»
ناپايدارى و تنظيمات :
در مورد تنظيم سيستم، شرکت کننده ى ديگري بحثي را به نشست اضافه کرد: «از آنرو كه اجزا به طور مناسب هم اندازه نيستند چرخه هاي كنترلي فراواني در حالت كنترل دستي وجود دارند و در حالت كنترل اتوماتيك نيز سيستم پايدار نيست. مثلا يك شير بزرگتر از حد معمول مشكلاتي را در قسمت هاي ديگر ايجاد مي كند.»
شخص ديگرى هشدار داد که: «تنظيم كردن فرايند را فراموش كنيد! بگذاريد سيستم هاي كنترلي، فرايند را تنظيم كنند و مهندسين را براي "تعيين حدود" اين سيستم ها به كار گيريد.»
اپراتور در صنعت با خلبان در هواپيما مقايسه مي شود، ساعت ها بيكاري و بعد دقايقي كوتاه كاري مهم و حياتي. راندمان در صورت انجام يك فعاليت پايدار در فرآيند، بالا مي رود. همانگونه كه يكي از شركت كننده گان در اين مورد گفت: « مي بايست توازني مابين گماشتن فردي خلاق در يك كارخانه و عدم اجازه به او براي تغيير سيستم هاي آنجا، وجود داشته باشد، در حاليكه كار همچنان براي فرد مورد نظر جذاب باشد.»
بسياري از توليد كننده گان به اين نتيجه رسيده اند كه كليد رسيدن به اين توازن همان آناليز، بررسي و اندازگيري پارامتر هاي مختلف فرايند و نيز الويت بندي در بكار گيري ابزار در خطوط توليد، توسط مهندسين مي باشد.
با سرمايه گذاري در طراحي سيستم ها و ابزار مناسب كار، توليد كننده گان باز دهي خوبي خواهند ديد.
Written by Jane Gerold
مترجم: شفق رایگان
این مقاله قبلا در شماره اول نشریه رباتیکی و دانشجویی «هامین» [ وابسته به انجمن علمی رباتیک دانشگاه صنعتی شاهرود ] چاپ شده است
حكايتي با مزه به اين صورت است:«در آينده کارخانه ها توسط يک نگهبان و يک سگ اداره خواهند شد ، نگهبان براى جلوگيري از مزاحمين و سگ براى گاز گرفتن نگهبان، در صورت آنكه وي به چيزي دست بزند.»
اين تصوير از کارخانه ها در ابتدا در دهه ۱۹۶۰ زمانى ظاهر گشت که اولين بازوى رباتيكي اختراع شد. اما اين قضيه که ماشين ها بخواهند کارخانه ها را تصرف کنند هرگز کاملا اتفاق نيفتاد. واقعيت اين است که انسان ها هنوز به شدت گرفتار کنترل کردن و مراقبت از عمليات صنعتى هستند ، اما نقش ما طى سپري شدن دهه هاى گذشته تغيير کرده است. به جاى آنکه مواد و قطعات را از نقطه ي A به نقطه ي B جا به جا کنيم ، امروزه ايده ها را جا به جا مى کنيم.
در بخش ويژه ي نشست اخير گروه مصرف كننده گان Honeywell ( سازنده بزرگ تجهيزات کامپيوترى) كه در اواسط جون 2008 برگزار گرديد، در مورد تغيير نقش کارگرها مباحثي مطرح شد. در اين جلسه كه به نام «عملکرد صنايع در آينده» نام گزاري شده بود، شركت كننده گان در مورد روش هاي به وجود آمده و همچنين موانع موجود براي حركت به سوي شرايط آينده بحث كردند.
مهارت هاى متفاوت :
نقش جديد اپراتورها در واحد صنعتي نياز به مهارت متفاوت نسبت به گذشته دارد. يکى از شرکت کنندگان در نشست اين گونه مى گفت: « تصميمات درباره ى چگونگى اداره کردن صنايع، همچنان توسط انسان ها گرفته خواهد شد. اما اين اپراتورهاى جديد نياز دارند که در سطوح بالاتر تصميم گيرى کنند زيرا که تصميمات در سطوح پائين، توسط اتوماسيون به عهده گرفته مى شود.»
از ديدگاه مردمى، توليد کننده ها مي بايست سازماندهى شده عمل کنند، نياز ها را آموزش دهند، بايد نترس و اهل ريسک باشند و از شک و ابهام دورى کنند.
از ديدگاه تجارى، سازنده ها نياز دارند که هزينه هاي مراحل پروژه را بررسي و فوايد عينى آن را تعيين کنند. در صنايع متمرکز بزرگ-كه در آنها هزينه ي مواد خام و دارائي ها، بالا و البته ثابت مي باشد- كمپاني ها نياز دارند جايي را پيدا كنندکه فعاليت در آنجا مى تواند تاثير گذار باشد، مانند مديريت نگهداري و يا دارائي ها. و مديران صنايع،كه به طور سنتي کسانى هستند که نگاهشان به سيستم هاى کنترلى مانند آن است که سيستمي را نسب كنند و تا 20 سال به جز براي تعميرات كلي به آنها حتي دست نزنند، ديدگاه خود را بايد عوض كرده و به سيستم هاي اتوماسيوني چون ابزاري نگاه كنند كه بايد همواره به روز شوند.
و در آخر از ديدگاه تکنولوژيك، با اين تکنولوژى هاى بسيار جديد و در دسترس ، توليد کننده ها نياز دارند که مواد مصرفى و توليدى خود را بر اساس معيارهاى خاصى طبقه بندى کنند و اين که هر کدام به چه اندازه مى تواند در بازار فروش با ارزش باشد. شرکت کننده ها در مورد نسب مقدار زياد تکنولوژى هاى ناقص در واحد هاي صنعتي ، صحبت كردند. يكي از شركت كننده ها در نشست معتقد بود: «در صورت عدم استفاده از تكنولوژي هاي جديد، به طور ميانگين سيستم هاي نصب شده تنها۴۰% كارائي لازم را دارند.»
ناپايدارى و تنظيمات :
در مورد تنظيم سيستم، شرکت کننده ى ديگري بحثي را به نشست اضافه کرد: «از آنرو كه اجزا به طور مناسب هم اندازه نيستند چرخه هاي كنترلي فراواني در حالت كنترل دستي وجود دارند و در حالت كنترل اتوماتيك نيز سيستم پايدار نيست. مثلا يك شير بزرگتر از حد معمول مشكلاتي را در قسمت هاي ديگر ايجاد مي كند.»
شخص ديگرى هشدار داد که: «تنظيم كردن فرايند را فراموش كنيد! بگذاريد سيستم هاي كنترلي، فرايند را تنظيم كنند و مهندسين را براي "تعيين حدود" اين سيستم ها به كار گيريد.»
اپراتور در صنعت با خلبان در هواپيما مقايسه مي شود، ساعت ها بيكاري و بعد دقايقي كوتاه كاري مهم و حياتي. راندمان در صورت انجام يك فعاليت پايدار در فرآيند، بالا مي رود. همانگونه كه يكي از شركت كننده گان در اين مورد گفت: « مي بايست توازني مابين گماشتن فردي خلاق در يك كارخانه و عدم اجازه به او براي تغيير سيستم هاي آنجا، وجود داشته باشد، در حاليكه كار همچنان براي فرد مورد نظر جذاب باشد.»
بسياري از توليد كننده گان به اين نتيجه رسيده اند كه كليد رسيدن به اين توازن همان آناليز، بررسي و اندازگيري پارامتر هاي مختلف فرايند و نيز الويت بندي در بكار گيري ابزار در خطوط توليد، توسط مهندسين مي باشد.
با سرمايه گذاري در طراحي سيستم ها و ابزار مناسب كار، توليد كننده گان باز دهي خوبي خواهند ديد.
Written by Jane Gerold
مترجم: شفق رایگان
این مقاله قبلا در شماره اول نشریه رباتیکی و دانشجویی «هامین» [ وابسته به انجمن علمی رباتیک دانشگاه صنعتی شاهرود ] چاپ شده است